Jedna od najčešćih nedoumica među vozačima odnosi se na stvarnu udaljenost sa koje fiskni radari mogu da mjere brzinu, odnosno na njihov realan domet. Od pojave takozvanih „super radara“, veliki broj učesnika u saobraćaju pažljivo prati okolinu puta kako bi na vrijeme uočili kontrolu brzine i smanjili kretanje vozila.
Iako se u javnosti često spekuliše da ove kamere imaju izuzetno veliki domet, tehničke karakteristike pokazuju da je riječ o znatno manjim udaljenostima koje su precizno definisane mogućnostima samih uređaja.
Fiksne kamere za nadzor brzine, poput modela GATSO RT4 koji se najčešće postavljaju uz saobraćajnice, imaju domet mjerenja do 100 metara. Unutar tog opsega kamera može pouzdano da registruje brzinu vozila, napravi jasnu fotografiju i zabilježi registarsku oznaku.
Minimalna udaljenost sa koje sistem počinje mjerenje iznosi oko deset metara, što znači da kamera ne prati cijelu dionicu puta, već isključivo precizno određeni segment.
Iako je kućište kamere vidljivo sa veće distance, uređaj ne snima kontinuirano sva vozila koja mu se približavaju. Prekršaj se evidentira tek kada se vozilo nađe unutar zone mjerenja, gdje su tačnost očitavanja i kvalitet snimka dovoljni za pokretanje prekršajnog postupka.
Zbog toga navodi da fiksne kamere bilježe prekoračenje brzine sa nekoliko stotina metara, pa čak i kilometara, ne odgovaraju stvarnosti kada je riječ o standardnim stacionarnim sistemima. Veći dometi mogu biti karakteristični za mobilne radare i laserske uređaje koje koristi policija, ali ne i za klasične kamere postavljene u fiksnim kućištima.
Šta Vi mislite o ovome?