Komšije bez pitanja za vjeru: Ljudskost pobijedila nevrijeme

Uprkos tome što je snijeg tog 10. januara u potpunosti prekrio puteve i u mjestu Slivno, opština Breza, dostigao visinu veću od pola metra, to nije spriječilo komšije Bošnjake i porodicu da ispune posljednju želju pokojne Ilinke Rašević – da bude sahranjena uz svog supruga Radeta.

Tog dana u Slivnu snijeg je utišao sve, ali je ljudskost govorila najglasnije.

Komšije Bošnjaci iz Slivna, Orahova i Neprivja, ne pitajući za vjeru ni porijeklo, uzeli su lopate u ruke i, sa traktorom na čelu kolone, dostojanstveno sahranili pokojnicu.

Želja Ilinke Rašević bila je da počiva pored svog supruga Radeta u rodnom mjestu Slivno, iako je do tada živjela na Mojmilu u Sarajevu.

Slična slika viđena je i prije više od tri decenije, 1992. godine, kada je porodica, takođe uz pomoć komšija, u teškim uslovima sahranila Radeta u Slivnu, a i tada je komšijska ljudskost pobijedila nevrijeme.

Sin Srđan, kćerka Nataša, snaha Sava i sestra od strica Rosa Rašević Studić ispunili su njenu posljednju želju i sahranili je pored supruga.

Komšije pričaju da je riječ o uglednoj i poznatoj porodici Rašević, koja je oduvijek bila cijenjena zbog svoje dobrote, poštenja, ljudskosti i dobrih odnosa sa komšilukom. Porodici pripadaju Vlade sa suprugom Draginjom, sinovi Rade sa suprugom Ilinkom i Sretko sa suprugom Zagorkom, zvanom Gora, kao i kćeri Stana i Ranka.

„Njihova kuća bila je mjesto razumijevanja, pomoći i ljudske topline, zbog čega su uživali veliko poštovanje u komšiluku. To je dobra kuća, na lijepom glasu u svom mjestu. Praznike smo zajedno dijelili – Božiće, Bajrame, Nove godine. To je bogatstvo, poštovanje različitosti i zajedništva komšija. To je Slivno, to je Breza i to je Bosna i Hercegovina“, ističu komšije i članovi porodice.

Suze tuge i zahvalnosti porodice i ožalošćenih govorile su više od riječi, a govor mladog sveštenika, koji je nakon vjerskog obreda zahvalio komšijama Bošnjacima, ispunio je srca toplinom, poštovanjem i nadom u danu kada je bilo najteže.

Za ovaj čin ljudskosti zaslužni su Srđan, Nataša, Sava, Rosa, Arif Sirotanović, Dževad Nahić, Meho Trebo Pile, mještani Almir, Zehro, Murge, Osman, Belmin, Semir, Namir, Tarik, Muharem, kao i drugi mještani i omladina.

Ovakav komšijski odnos, poručuju, treba da bude putokaz svim građanima Bosne i Hercegovine da su porijeklo, vjera i različitosti bogatstvo, a ne prepreka.

Ističu da će ovaj događaj ostati kao snažan podsjetnik da su solidarnost, poštovanje, ljudskost i ispružena komšijska ruka u teškim trenucima vrijednosti koje nijedno nevrijeme ne može zatrpati.

„U trenucima kada su tuga i nemoć bili jači od nade, pokazala se prava snaga ljudskosti. Tišina snijegom prekrivenog sela tog dana govorila je više od riječi. Govorila je o poštovanju, solidarnosti, ljudskosti i komšijskom srcu koje kuca kada je najteže. Snijeg je pokušao da zaustavi put, ali nije uspio da zaustavi ljudskost“, ističu sagovornici, pišu Nezavisne novine.