Tramp.jpeg

Velika međunarodna novinarska istraga pod nazivom „The Deportation Project“ otkrila je razmjere američke politike deportovanja migranata u takozvane treće zemlje, odnosno države sa kojima ti ljudi nemaju državljanstvo niti bilo kakvu prethodnu vezu.

Od početka 2025. godine do kraja avgusta 2026. godine, administracija američkog predsjednika Donalda Trampa prebacila je najmanje 25.447 migranata u treće zemlje, pokazuju prikupljeni podaci konzorcijuma međunarodnih medija predvođenog organizacijom Forbidden Stories, prenosi Buka.

Deportacija u Afriku uprkos odobrenoj zaštiti

Oko 20.000 ljudi poslato je u Meksiko, dok su ostali prebačeni u još 27 država širom Latinske Amerike, Afrike i Pacifika. Posebno je alarmantan dio istrage koji se odnosi na osobe kojima je američki sistem već ranije pružio zaštitu od progona u matičnim zemljama:

 Slučaj iz Irana: Guardian navodi primjer Iranke koja je nakon više od godinu dana u impgracionom pritvoru dobila formalnu zaštitu od deportacije u matičnu zemlju zbog straha od progona, ali je nakon ponovnog hapšenja deportovana u Centralnoafričku Republiku.

 Stotine miliona dolara za sporazume: Washington Post utvrdio je da je američka administracija sklopila dogovore sa 35 država koje su pristale da prime deportovana lica, za šta je izdvojeno ili obećano najmanje 410 miliona dolara.

Apelacioni sud osporio praksu brzih deportacija

Ova otkrića uslijedila su samo nekoliko dana nakon što je Prvi apelacioni sud SAD u Bostonu jednoglasno zaključio da politika Ministarstva unutrašnje bezbjednosti, koja omogućava brzo slanje migranata u treće zemlje, krši pravo na pravičan postupak.

Sud je naglasio da svima mora biti omogućeno dovoljno vremena da ospore deportaciju u konkretnu zemlju, posebno ukoliko tvrde da bi tamo mogli biti izloženi torturi ili progonu. Ipak, američka administracija poručuje da će nastaviti da koristi sva zakonita sredstva za uklanjanje lica koja nemaju pravo na boravak u SAD.

Šestomjesečnu istragu sprovelo je 72 novinara iz 26 medijskih organizacija u 15 zemalja, uz više od 100 obavljenih intervjua sa deportovanim osobama, pravnicima i zvaničnicima.