Upis.jpeg

U Bosni i Hercegovini oko 0,5 odsto odrasle
populacije ima problem patološkog kockanja, pokazuju okvirne procjene zasnovane na evropskim referentnim stopama i nacionalnim podacima iz Srbije, koja je sociodemografski i regulatorno uporediva sa BiH.Ovaj procenat je znatno manji od brojke od 50.000 osoba koja se u posljednje vrijeme često pojavljuje u medijima, iako za nju ne postoji nijedan relevantan i provjeren izvor.

Patološko kockanje predstavlja poremećaj ponašanja kod kojeg osoba nije u stanju da kontroliše potrebu za kockanjem, iako to dovodi do ozbiljnih problema u privatnom, porodičnom i profesionalnom životu.

Prema evropskim statistikama, udio odraslih sa ovim problemom kreće se između 0,1 i 0,7 odsto, dok Srbija bilježi oko 0,5 odsto.Za Bosnu i Hercegovinu, zbog nedostatka nacionalno reprezentativnih istraživanja, procjene se kreću u rasponu od 0,3 do 0,5 odsto, što ukazuje na sličan javnozdravstveni izazov kao i u regionu.

U Udruženju priređivača igara na sreću u Republici Srpskoj navode da BiH nema zvanične, nacionalno reprezentativne podatke, te da se u takvim okolnostima kao orijentir mogu koristiti rezultati Instituta za javno zdravlje Srbije „Dr Milan Jovanović Batut“, koji je sproveo istraživanje uz primjenu međunarodno priznatog PGSI indeksa.

Na osnovu tih podataka, patološko kockanje u Srbiji zabilježeno je kod oko 0,5 odsto odraslih.Gledajući ukupnu populaciju BiH od oko 3,2 miliona stanovnika i sličnost tržišta i regulative, procjenjuje se da broj patoloških kockara iznosi između 9.000 i 16.000 osoba.

Ovi pokazatelji upućuju na zaključak da BiH, kao ni Republika Srpska, ne odstupa od evropskih i regionalnih trendova, niti predstavlja izuzetak po učestalosti ovog problema.

Kako bi se dobili pouzdani i precizni podaci, neophodno je sprovesti nacionalno istraživanje koje bi obuhvatilo oba entiteta i Brčko distrikt, urbane i ruralne sredine, kao i različite starosne grupe i tipove škola, uz korišćenje standardizovanih instrumenata i jasno razlikovanje patološkog kockanja od rizičnog ponašanja.

Takva istraživanja trebalo bi da vode institucije javnog zdravstva i akademski centri, uz transparentnu metodologiju i nezavisnu stručnu evaluaciju, te periodično ponavljanje radi praćenja trendova i efekata preventivnih i regulatornih mjera.Dobijeni podaci trebalo bi da služe kao osnov za kreiranje javnih politika i ciljanih preventivnih i terapijskih programa, a ne za senzacionalistička tumačenja.

U UPIS RS ističu da nije jasno iz kojih razloga pojedini mediji plasiraju neprovjerene informacije koje kasnije koriste pojedini politički akteri, te apeluju na zdravstvene institucije da sprovedu relevantne analize na osnovu kojih bi se mogli donositi argumentovani i odgovorni zaključci.

Podsjećaju i da su u proteklom periodu realizovali brojne aktivnosti na polju odgovornog priređivanja igara na sreću, uključujući edukaciju priređivača i zaposlenih, izradu informativnih brošura za osoblje i igrače, kao i obuke za prepoznavanje patološkog ponašanja, čime su, kako navode, prevazišli i zakonske obaveze.